Nie jestem hazardzistą. Tak przynajmniej mówię sobie od dwóch lat, odkąd odkryłem, że godzina spędzona przy automacie potrafi być dla mnie ciekawszym relaksem niż serial czy piwo ze znajomymi. Pracuję jako anestezjolog. Brzmi poważnie, ale prawda jest taka, że po szesnastu godzinach na nogach, kiedy każdy mięsień pamięta czyjś ból, a w głowie wciąż zapętlają się monitory i oddech pacjenta, potrzebuję czegoś, co wyłączy myślenie przyczynowo-skutkowe. Czegoś, co nie wymaga analizy. Z pozoru to dziwne. Facet, który z wykształcenia ma analizować ryzyko, siada sobie wieczorem do losowej gry. Ale właśnie o to chodzi. Przy stole operacyjnym nie ma miejsca na przypadek. A w internecie – owszem. I to mnie fascynuje.

Zaczęło się niewinnie, jakieś piętnaście miesięcy temu. Kolega z pracy, Michał, opowiadał, że w wolne wieczory odpala sobie vavada kasyno, bo tam wszystko działa szybko i bez ściemy. Najpierw się śmiałem. Mówiłem, że to głupota, że statystycznie zawsze przegrasz. A on na to: „Stary, nie chodzi o to, czy przegrasz. Chodzi o to, żebyś przez dziesięć minut poczuł, że nie masz kontroli nad niczym. To odświeża”. Wtedy uznałem to za bzdurę. Teraz rozumiem, że miał sto procent racji. Bo w mojej pracy kontrola to podstawa. Dawka leku, parametry wentylacji, sekundy na decyzję. Jeśli coś pójdzie nie tak, ja ponoszę konsekwencje. I nagle jest wieczór, mam przed sobą ekran, a jego zawartość zależy od czystego przypadku. Moja wiedza, moje wykształcenie, moje doświadczenie – wszystko to nie ma żadnego znaczenia.

Pamiętam dokładnie ten pierwszy raz. Byłem po koszmarnym dyżurze. Pacjent, którego prowadziliśmy, niestety nie dał rady. To zawsze zostawia ślad. Wracałem do domu i czułem, że w środku jestem pusty. A jednocześnie rozdygotany. Włączyłem komputer, myślałem, że może obejrzę coś głupiego. Ale palce same wpisały adres, który zapamiętałem od Michała. Założyłem konto, doładowałem jakieś sto złotych, żeby zobaczyć, o co tyle krzyku. Pamiętam, że założyłem się sam ze sobą, że jeśli przegram, to kasuję aplikację i koniec tematu. Postawiłem niską stawkę, jakieś dwa złote za spin. Grałem w takiego prostego automatowego owoca. I gdzieś po dziesięciu minutach wpadły mi trzy siódemki. Wygrałem czterysta złotych. Najpierw nie dowierzałem. Potem poczułem głupią, dziecięcą radość. I dopiero wtedy mnie olśniło, że to nie chodzi o pieniądze. Te czterysta złotych było jak znak od wszechświata, że życie to nie tylko pasmo przewidywalnych decyzji.

Z czasem wypracowałem sobie system, choć brzmi to zbyt poważnie. Nie chodzi o żadne strategie, bo każdy, kto twierdzi, że ma system na sloty, zwykle kłamie albo sam siebie oszukuje. Chodzi o dyscyplinę. Ustalony budżet na miesiąc, jak na hobby. Nigdy nie gram po pijaku. Nigdy nie próbuję odgrywać się po stracie. Gdybym miał powiedzieć, czego mnie to nauczyło, to przede wszystkim pokory wobec matematyki. I wobec życia. Kiedy jesteś facetem, który całe dorosłe życie spędził na uczeniu się, jak eliminować ryzyko, to zderzenie z absolutną losowością bywa zbawienne. To jak zimny prysznic dla ego. Bo siedzisz sobie i myślisz, że jesteś taki mądry, tak wszystko zaplanowałeś, a tu nagle mały bębenek z symbolami pokazuje ci, że jesteś tylko drobnym elementem większego chaosu.

Najbardziej zapamiętałem noc, gdy wracałem z rodzinnego obiadu u rodziców. Byłem wkurzony, bo kuzyn znowu pytał, dlaczego wciąż nie mam dzieci, a mój ojciec zrobił uwagę, że w moim wieku to już czas na coś poważniejszego. Pojechałem do domu z ciężką głową. Zamiast się położyć, od razu usiadłem do komputera. Miałem ochotę zniknąć. Odpaliłem vavada kasyno, bo wiedziałem, że tam nie muszę nikomu niczego tłumaczyć. Wpisujesz kwotę, zatwierdzasz zakład i przez następne kilka minut jesteś w zupełnie innej rzeczywistości. Grałem wtedy w taką grę z klejnotami. Przy trzeciej rundzie bonusowej trafiłem coś, co nazywa się „płożący się dziki symbol”. Długo mi się to przesuwało po ekranie, a ja patrzyłem na to jak zahipnotyzowany. Wyszedłem z tego z powiększonym stanem konta o jakieś osiemset złotych. Ale to nie było to, co sprawiło, że zasnąłem z uśmiechem. Chodziło o to, że na te kilka chwil przestałem myśleć o oczekiwaniach rodziny i poczułem, że robię coś wyłącznie dla siebie, całkowicie poza systemem, częścią którego niby jestem.

Mogę powiedzieć, że przez ten czas przewinęło się przez moje konto w tej platformie wiele różnych kwot. Czasem kończyłem na minusie. Ale nigdy nie był to minus, który mógłby wpłynąć na moje życie. Traktuję to tak, jak inni traktują kino albo karnet na siłownię. Płacę za doznania. No bo czym różni się zapłacenie pięćdziesięciu złotych za dwie godziny zapomnienia w multipleksie od zapłacenia pięćdziesięciu złotych za wieczór z grą, która potrafi dać mi emocje na kilka wieczorów do przodu? Dla mnie to jest dokładnie ten sam rodzaj rozrywki. Z tym że w kinie nikt nie marudzi, że tracisz czas. A tutaj od razu słyszę, że to patologia. Może gdybym wygrywał miliony albo przegrywał wypłatę, to byłaby inna rozmowa. Ale ja gram na tyle świadomie, że to po prostu czysta przyjemność obcowania z niepewnością.

Wiele osób zastanawia się, czy to nie jest czasem ucieczka. Może i jest. Kto z nas nie ucieka od codzienności? Jedni biegną w góry, inni wpadają w wir pracy, a ja czasem zapadam się w cyfrowy świat, w którym najważniejsza decyzja to to, czy przytrzymać przycisk „stop” po drugim bębnie. Paradoksalnie, dzięki tej ucieczce nauczyłem się czegoś o swoich zwykłych, szarych wyborach. Kiedyś denerwowałem się, że muszę napisać długiego maila do ordynatora albo zaplanować grafik. Teraz podchodzę do tego tak: że życie to przecież w sporej części loteria. Mogę wszystko zaplanować, a i tak trafi się niespodziewany dyżur, spięcie z rodziną albo awaria sprzętu. Skoro tak jest, to po co się spinać? Lepiej robić swoje, z uśmiechem, i mieć dystans.

Historia, którą opowiadam najczęściej przy piwie, zdarzyła się trzy miesiące temu. Siedziałem wtedy po kolacji z narzeczoną. Ona poszła spać wcześniej, a ja nie mogłem zasnąć. Typowy wieczór. Odpaliłem kasyno na telefonie, włączając sobie jakieś stare kawałki na słuchawkach. Miałem kiepski dzień w pracy. Cztery znieczulenia, z czego dwa do bardzo poważnych operacji. Czułem się psychicznie wyczerpany. Postawiłem sobie limit trzydziestu minut i sto złotych. W połowie tego czasu byłem jakieś osiemdziesiąt w plecy. Ale zamiast się zdenerwować, wyłączyłem myślenie. Przestałem liczyć. I właśnie wtedy coś się przesunęło, odpaliła się darmowa runda, a tam zaczęły się mnożyć symbole. To nie był wielki jackpot, bo nie mam szczęścia do milionów. Ale udało mi się zamienić te sto złotych na niecałe tysiąc. I wiesz, co było najpiękniejsze? Emocja, którą poczułem, nie miała nic wspólnego z tysiącem złotych. To było poczucie, że dałem sobie radę z własną frustracją. Że potrafiłem siedzieć spokojnie, zamiast w panice klikać „podbij stawkę”.

Patrząc na to z perspektywy, widzę, że zmieniło się u mnie nie tylko podejście do ryzyka, ale też do ludzi wokół. Przestałem być tym zgryźliwym perfekcjonistą, który wszystkim chce zarządzać.